Miss Purple

Miss Purple. 

Miss Purple is een jonge dame met een normaal postuur en is ongeveer 32 jaar. Ze loenst een beetje en loopt met de voeten naar buiten gericht en met de knieën op slot.

Voor mijn werk reis ik elke dag een uur heen en een uur terug met de trein. Het liefst in de stiltecoupe. In mijn blog beschrijf ik mijn medepassagiers die ik elke dag weer zie en waarmee ik een band van zwijgzaamhei

d mee heb opgebouwd. Ik vul hun leven in met aannames en dik het daar waar het kan wat aan.

Miss Purple woont in Enschede en werkt in Apeldoorn. Haar kleding is elke dag helemaal gestyled in de kleur paars. Vandaag heeft ze een paars vest met een paars bontje op de kraag. Geen echt bont natuurlijk, dit is meer de huid van een geslacht Sesamstraatfiguur wat paars is geverfd. Ze heeft schoenen aan met paarse veters en paarse sokken. Haar wijzerplaat en bandje van haar horloge zijn ook paars.
Over haar ondergoed durf ik niet na te denken.

Ze heeft geen extreem gedrag, ze is eerder een lief en aardig meisje wat altijd stil is.
Eentje die op een verjaardagsfeestje in een hoekje zit en de hele avond niks zegt en ondertussen alle zoutstengels opeet.
In de trein zal ze nooit iemand op zijn of haar gedrag aanspreken, dat durft ze niet. Wel kijkt ze tig keer vluchtig om naar die persoon om hem zo duidelijk te maken dat ze er last van heeft. Ze doet dit zo dat haar blonde pispotkapsel door de war gaat. Na elke omdraaiing kijkt ze in de weerspiegeling van de treinruit om haar pony weer in model te brengen.

Ze heeft een witte (beetje jammer) MP3 speler met daarop alle CD’s van Nick & Simon en van Jan Smit hier kan ze op weg zwijmelen. Haar favoriete nummer is Rosanne, welke ze dagelijks mee playbackt.

Ik heb het vermoeden dat ze op de administratie werkt van de belastingdienst.
Haar bureau kan je herkennen doordat alle bureau accessoires in de kleur paars zijn. Paarse nietmachine, paarse plakbandrolhouder en waarschijnlijk heeft ze ook een paarse geurpen met Hello Kitty er op. Ze wordt bij het rondje koffie halen door haar collega’s overgeslagen en blijft haar paarse mok leeg op haar bureau staan.
Dit is niet omdat ze haar niet mogen, maar meer omdat ze niet door hebben dat ze er is.

*station Apeldoorn*

Samen stappen we uit en bij de uitgang splitsen onze wegen.

De Gaastrapot

De Gaastrapot.

Ik zit elke dag in de trein en ontmoet veel nieuwe mensen. Ontmoet is eigenlijk een te groot woord. Ik zie ze vaker dan mijn ouders, maar praat niet met ze. Deze mensen zijn mijn medeforenzen. Het lijkt mij leuk ze aan je voor te stellen. Liefkozend geef ik ze 

een naam en vul hun leven in.

Vandaag gaat het over de Gaastrapot, dit klinkt eigenlijk niet liefkozend , maar zo noem ik haar wel in mijn gedachten . Om geen kwaad bloed te zetten doe ik aan zelfcensuur en noem haar Miss Gaastra.

Haar grijze stekeltjes haar staat weer fier overeind èn weer was ze vroeger op 't station dan ik. Miss Gaastra reist van Enschede naar Deventer, zoals haar naam doet vermoeden is ze gehuld in de flatterende kleding van het zeilmerk. Vandaag heeft ze een spijkerrokje aan tot op de knieën. Eigenlijk zou ik haar moeten zeggen dat over de knie gepaster is in haar situatie. Haar echtgenote, want ze draagt een trouwring heeft vast gezegd dat het haar goed staat. Miss Gaastra is peervormig, haar benen passen bij haar lichaam. Toch weet ze met deze benen mij de pas af snijden en zich in het enige één persoons stoeltje te persen wat de 2e klas heeft voordat ik dat kan doen. Daar baal ik dan van. Wat ik tof aan haar vindt is dat ze een mede-stilte-houder is. Ze snauwt de mensen lekker af die praten met haar binnensmondse Twentse accent. Een lach heb ik van haar in de afgelopen twee jaar nog niet mogen zien.
Ik heb het vermoeden dat ze op de financiële afdeling werkt bij een bouwbedrijf of een gemeente. Ze is een vrouw van de klok en dol op structuur.
5 minuten voor Deventer neemt ze altijd een kauwgommetje zo ook vandaag.
*station Deventer* klinkt het uit de speakers.
Als ze uitstapt gaan automatisch haar armsteunen mee omhoog. Tot morgen Miss Gaastra.

Mr Appelsap

Meneer Appelsap

“Nee, doe het niet!” zeg ik tegen hem in mijn gedachten. “Je gooit je imago van strenge man te grabbel”. Toch doet hij het.

Voor mijn werk reis ik elke dag een uur heen en een uur terug met de trein. Het liefst in de stiltecoupe. In mijn blog beschrijf ik mijn medepassagiers die ik elke dag weer zie en waarmee ik een band van zwijgzaamheid mee heb opgebouwd.

Vandaag gaat mijn blog over meneer Appelsap. Hij stapt in Enschede op en blijft nog in de trein zitten als ik uitstap in Apeldoorn. Hij werkt aan zijn gele jas te zien bij Connexxion. Het geel in combinatie met zijn rode haren maakt hem war flets.  Als ik hem op leeftijd moet schatten zeg ik 44 jaar, hij heeft een normaal postuur.

Meneer Appelsap en Miss Gaastra zijn net als ik hoeder van de stiltecoupe. Aan meneer Appelsap merk je goed dat hij een ochtendhumeur heeft. Het niet verdragen van geluid voor de eerste twee koppen koffie is mij niet vreemd. Echter mijn manier van geluidzondaars aanspreken is toch wat vriendelijker dan de zijne.

Als er iemand luid praat legt meneer Appelsap zijn Spitskrantje neer, balt zijn vuisten, zijn kaak schiet naar achteren tot de uiterste stand en hij loopt rood aan.

Dan barst hij als een vulkaan uit. Hij veert op en schreeuwt bijna op zijn Duits 40-45 stijl “ Willen jullie stil zijn, STILTECOUPE” Al wijzend met zijn vinger naar de sticker met de tekst “silence S stilte” die op de ruit is geplakt.  Hij verwerft met zijn aanpak wel aanzien.

Na de uitbarsting terwijl het ton sur ton gehalte van zijn rood aangelopen gezicht op rood haar weer langzaam wegtrekt is het stil en kijken de ex-praters elkaar beduusd aan.

Meneer Appelsap bakent zijn territorium dagelijks af door op de stoel te gaan zitten aan de gangpadzijde en hangt zijn gele fluoriserende jas op het haakje bij het raam. Daarnaast klapt hij zijn tafeltje uit, zodat er niemand langs kan. Hij heeft liever geen vreemden naast zich.

“Nee, doe het niet!” zeg ik tegen hem in mijn gedachten. Je gooit je imago van strenge man te grabbel. Toch doet hij het.

Hij pelt het plasticje van het rietje en prikt dit door het aluminiumlaagje van het voor-gestanste gaatje in zijn pakje appelsap. Als er iets is dat verboden moet worden is dat wel een man die appelsap uit een pakje drinkt met een rietje.  Drink dan niets, of drink het pakje op als niemand je kan zien.

*Station Apeldoorn* klinkt het.

Vol verbazing van wat er net gebeurde loop ik richting de  deuren van onze stiltecoupe.  Meneer Appelsap slurpt het laatste restje sap uit zijn pakje en kijkt tevreden naar buiten.