vrijdag 23 november 2012

Miss Purple

Miss Purple. 

Miss Purple is een jonge dame met een normaal postuur en is ongeveer 32 jaar. Ze loenst een beetje en loopt met de voeten naar buiten gericht en met de knieën op slot.

Voor mijn werk reis ik elke dag een uur heen en een uur terug met de trein. Het liefst in de stiltecoupe. In mijn blog beschrijf ik mijn medepassagiers die ik elke dag weer zie en waarmee ik een band van zwijgzaamhei
d mee heb opgebouwd. Ik vul hun leven in met aannames en dik het daar waar het kan wat aan.

Miss Purple woont in Enschede en werkt in Apeldoorn. Haar kleding is elke dag helemaal gestyled in de kleur paars. Vandaag heeft ze een paars vest met een paars bontje op de kraag. Geen echt bont natuurlijk, dit is meer de huid van een geslacht Sesamstraatfiguur wat paars is geverfd. Ze heeft schoenen aan met paarse veters en paarse sokken. Haar wijzerplaat en bandje van haar horloge zijn ook paars.
Over haar ondergoed durf ik niet na te denken.

Ze heeft geen extreem gedrag, ze is eerder een lief en aardig meisje wat altijd stil is.
Eentje die op een verjaardagsfeestje in een hoekje zit en de hele avond niks zegt en ondertussen alle zoutstengels opeet.
In de trein zal ze nooit iemand op zijn of haar gedrag aanspreken, dat durft ze niet. Wel kijkt ze tig keer vluchtig om naar die persoon om hem zo duidelijk te maken dat ze er last van heeft. Ze doet dit zo dat haar blonde pispotkapsel door de war gaat. Na elke omdraaiing kijkt ze in de weerspiegeling van de treinruit om haar pony weer in model te brengen.

Ze heeft een witte (beetje jammer) MP3 speler met daarop alle CD’s van Nick & Simon en van Jan Smit hier kan ze op weg zwijmelen. Haar favoriete nummer is Rosanne, welke ze dagelijks mee playbackt.

Ik heb het vermoeden dat ze op de administratie werkt van de belastingdienst.
Haar bureau kan je herkennen doordat alle bureau accessoires in de kleur paars zijn. Paarse nietmachine, paarse plakbandrolhouder en waarschijnlijk heeft ze ook een paarse geurpen met Hello Kitty er op. Ze wordt bij het rondje koffie halen door haar collega’s overgeslagen en blijft haar paarse mok leeg op haar bureau staan.
Dit is niet omdat ze haar niet mogen, maar meer omdat ze niet door hebben dat ze er is.

*station Apeldoorn*

Samen stappen we uit en bij de uitgang splitsen onze wegen.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten